Mijn zoon!

Hier lig ik dan. Mijn zoontje in mijn armen, alsof ik nooit iets anders gedaan heb. Mama van Wolf. Ik dacht dat ik meer verrast zou zijn na de geboorte. Dat het meer zou voelen als een kennismaking met iets nieuws. Dat is niet zo. We kennen mekaar nu al negen maanden en nu gaan we gewoon verder. Volgende stap: de borst geven. Het lukt nog niet perfect, maar de begeleiding in het ziekenhuis is fantastisch. De bevalling liep niet bepaald als gepland. Gisterenavond is de bevalling op gang gebracht. Op de dag dat hij uitgerekend was. Dat moest ook. Wolf werd gewoon te groot. Als hij nog een week had blijven zitten, vreesde dokter R dat een natuurlijke bevalling onmogelijk zou zijn. Michaël reed me naar het ziekenhuis in een rotvaart. Alsof ik op het punt stond te bevallen. Terwijl ik –op die vervelende harde buiken na- helemaal niks voelde. De voorbije weken heeft hij de route een tiental keer gedaan op alle momenten van de dag. “Om te berekenen hoe lang we er over doen”, zei hij. Een beetje raar als je weet dat we nauwelijks op een kilometer van het ziekenhuis wonen, maar ieder zijn bezigheid. Ik kreeg een tabletje vaginaal ingebracht en mocht terug naar huis. ’s Nachts had ik wel wat weeën, maar tegenaan de morgen voelde ik niks meer. Een paar uur later hebben ze me in het ziekenhuis aan een bakster gelegd en al snel kwamen de weeën op gang. Het verschil met de oefenweeën is groot. Dokter R kwam af en toe de kamer binnen om te zien hoeveel opening ik had. Het ging tergend traag. “Nog zeker twee uur”, waren de laatste woorden die ik me van hem herinner. Een dik kwartier later werd Wolf geboren. Zonder dokter R. Nu hij met de nodige medicijnen uit ‘zijn’ veilige buik werd verwijderd, was hij duidelijk niet van plan om zich aan het schema te houden. Ik wou dat ik iets zinnigs kon zeggen over de pijn. Maar het cliché klopt: als dat kind op je borst ligt, ben je het onmiddellijk vergeten. Trouwens, ik zou niet eens weten waarmee ik het moet vergelijken. Ja, het doet pijn. Maar de beloning is zo veel groter. Wolf is uiteindelijk 56 centimeter groot en weegt 4 kilo 600 gram. Een gigant. Stel je voor dat hij het nog een week had uitgezongen voor hij zelf besliste dat hij naar buiten wou? Michaël is apetrots. Bij ieder nieuw geboortekaartje dat uithangt in de gang gaat hij het gewicht checken om dan met een stralende glimlach binnen te komen: “3 kilo 600. Wat een amateur, hé schat. Dat doen wij veel beter”. Ik ben blij dat ik hem verplicht heb om bij de bevalling te zijn. Zelf had hij liever aan de deur gewacht, maar een hand om in te knijpen is veel waard. Op wie hij nu precies lijkt, daar heb ik geen flauw idee van. Eerlijk? Het maakt me ook niks uit. Hij is gewoon prachtig, mijn zoon. En ik ben zijn mama.

Weetjes!

Uw pasgeboren baby in amper zes maanden zijn gewicht zal verdubbelen.

Uw baby zijn verjaardag deelt met ongeveer 9 miljoen mensen elders in de wereld. Als dat geen reden is om te vieren?

Het huilen van uw kind pas over 3 tot 6 weken inclusief tranen zal zijn. Pasgeborenen huilen droog.

Uw baby eigenlijk nog zeer moeilijk kan zien, maar u perfect herkent aan uw geur. Wat baby het scherpst ziet is uw gezicht als hij aan de borst ligt. Die afstand is ongeveer 25 centimeter.

Ook de moeder haar baby kan herkennen aan de geur. Bioloog Desmond Morris blinddoekte moeders en ontdekte dat ze zelden de verkeerde baby uitkozen. Ook aan de het type gehuil, wordt het kind feilloos herkend.

Die stemherkenning is zo groot dat moeders alleen wakker worden van het gehuil van hun eigen baby als ze in groep leven.

Uw baby over een onzichtbare afstandsbediening bechikt. Als hij huilt, zullen moeders borsten onmiddellijk overgaan tot het produceren van melk.

Een baby 17 uur per dag slaapt, netjes ingedeeld in 18 verschillende dutjes.

Babymeisjes wel degelijk makkelijker huilen dan jongens. Het cliché klopt. Meisjes zijn ook gevoeliger voor aanraking.

De nageboorte of placenta in sommige culturen wordt opgegeten. Tom Cruise, een prominent lid van de Scientology sekte, kondigde ooit aan dat hij van plan was de placenta van zijn kind te eten. Voor de liefhebbers vonden wij een receptje.

Ondertussen in de baarmoeder...

Week 35: Op naar die derde kilo. Die gaat uw baby in de volgende week nog echt proberen binnen te halen. Niet dat hij/zij die nodig heeft om te overleven, maar wat krachten opdoen in de laatste rechte lijn kan echt geen kwaad. De grote werken zijn nu echt afgelopen. Alleen aan het immuunsysteem wordt nog druk gesleuteld.

Week 36: De baby zal nu beginnen met indalen. Een aangenaam gevoel want de druk op je borstbeen zal verminderen. Uw baby weegt ondertussen om en bij de 2900 gram en is 45 centimeter groot. Het laagje huidsmeer waar het hele lijfje mee bedekt is, brokkelt langzaam af in het vruchtwater.

Week 37: De derde kilo is binnen. Tenminste, als uw kind het boekje volgt, wat ze zeker niet allemaal doen. Sommigen zitten er nog onder. Anderen zijn al een paar weken die kaap voorbij. De gemiddelde lengt van een baby in dit stadium van de zwangerschap is 46,5 centimeter. Hierdoor zal het misschien lijken alsof uw baby rustiger wordt. Terwijl de waarheid is dat hij niet meer genoeg ruimte heeft om koprollen te maken.

Week 38: De baby is voldragen. Afgewerkt van kop tot teen. Hij mag nu ieder moment gaan komen. Medisch gezien is er geen enkele reden waarom hij niet nu al zijn/haar grote exit zou maken. Enig probleem: de medische kennis van uw spruit is eerder beperkt en hij/zij houdt er vast een eigen agenda op na. De huidsmeer op zijn lichaampje is nu bijna helemaal weg.

Week 39-40: 50 centimeter, 3400 gram. Volgens het boekje. Wist u dat uw baby letterlijk zelf de bevalling in gang zet door het hormoon cortisol af te scheiden.

Week 41-42: De meeste moeders hebben nu al een mooi pakje in een wiegje liggen. U niet? Troost u dan met het idee dat alle gewicht dat hij/zij nu nog wint mooi meegenomen is. De baby moet namelijk in die eerste dagen nog leren drinken en valt daarom ook af in het begin. Veel groeien is er niet meer bij. Misschien eens narekenen of u wel juist geteld hebt. Alvast proficiat.

Stoofpotje van placenta

Wat? Placenta oftewel moederkoek, gestoofd met diverse groenten en kruiden.

Waar? Volgens niet geheel onverdachte bronnen wordt een portie nageboorte vooral in kringen van feministen fel gesmaakt.

Ingrediënten: 3/4 rauwe placenta (niet ouder dan drie dagen), 1 aardappel, 2 wortels, 3 selderstelen, 1 courgette, 1 tomaat, 1 ui, 1 eetlepel bloem, 1 koffielepel zout, een snuifje peper, 1/2 koffielepel paprikapoeder, een snuifje kruidnagel, 6 à 8 gekneusde korianderzaden, 2 eetlepels olijfolie, 1/4 kopje gehakte peterselie.

Bereidingswijze: Verwijder de vliezen van de placenta en snij het ding in hapklare brokken. Rol ze in de bloem, die u hebt vermengd met zout en peper, paprikapoeder, kruidnagel en korianderzaden. Bak het vlees in de olijfolie. Voeg er de in stukjes gesneden groenten en een liter water aan toe. Laat koken en vervolgens een uur sudderen.

Is dat wel gezond? De meeste zoogdieren eten de placenta, die vol vitaminen, mineralen en andere voedzame stoffen zit, onmiddellijk na de geboorte op. Maar mensen gooien die zo snel mogelijk weg, al zou het verorberen van moederkoek in bepaalde culturen tot de traditionele gebruiken behoren. Wel opletten voor door bloed overgebrachte ziektes die ook buiten het lichaam een tijdlang in het bloed en het weefsel actief blijven. En voor de vegetariërs onder u: dit is het enige stuk vlees dat u kunt eten zonder dat er een levend wezen voor moet worden gedood. Integendeel, zou je zeggen.

Hoe smaakt placenta? Moederkoek heeft een elastische textuur, die wat wegheeft van die van het hart, maar dan een beetje sponsachtiger. Liefhebbers beweren dat de smaak lijkt op die van filet mignon. Yummie!