Mijn zoon!

Eigenlijk wou ik het niet weten. Ik had me er best mee kunnen verzoenen om te wachten tot na de bevalling om het geslacht te weten. Maar niet als Michaël het wel weet. Dat zouden we toch nooit volhouden. Hij kan het niet stilhouden, zelfs al zou hij dat proberen. Het wordt dus een zoon en iedereen mag het weten. Hoewel, liever had ik het als verrassing gehouden tot de geboortedag zelf, maar met een man als de mijne is dat uitgesloten. Zelfs de naam is al op de keien gegooid: Wolf. Eigenlijk zijn we al maanden –lang voor mijn zwangerschap- over de juiste naam aan het discussiëren. Over de naam Wolf viel er echter niet te onderhandelen. Ergens diep in de jaren ’80 had hij besloten dat zijn eerstgeboren zoon zo zou heten. Ik geloof dat we nog geen maand een relatie hadden toen hij me plechtig liet beloven nooit te protesteren tegen de naam Wolf. Dat was 8 jaar geleden. Nee, de discussie ging over de meisjesnaam. Daar was wel ruimte voor onderhandeling. Uiteindelijk hebben we een eigen systeem ontwikkeld. Diegene wienst geslacht het is, kiest de naam. De andere heeft veto-recht. Op die manier zijn we er toch uitgeraakt. En als we nu ooit nog een dochter krijgen, heb ik al een naam klaar. Alleen vind ik het wel leuk om die geheim te houden, dus ik zeg niets. Ben ik blij met een zoon? Het maakt me echt niks uit. Als het maar gezond en gelukkig is. Ik vind het wel leuk klinken: “Mijn zoon”. Ik loop de jongste dagen echt op wolkjes. Ik zou de tijd willen bevriezen. Of op zijn minst op slow motion willen zetten, zodanig dat ik niks hoef te missen. Mijn buik telt ondertussen al een heel klein beetje mee. Ik pas nog wel in de meeste van mijn broeken, maar het spant toch al ernstig. ’s Avonds staat de afdruk van de broeksknoop stevig in mijn huid. Onlangs kwam ik een oude bekende tegen. Een oude hartsvriendin die ik al een tijdje uit het oog was verloren maar tegen wie ik vroeger alles kon vertellen. En zij mij. Dat was ze duidelijk nog niet verleerd. Na een halfuurtje bijkletsen kwam het er uit:

- Zeg, mag ik eens eerlijk zijn? Volgens mij ben je toch wat verdikt.

- Dat is waar, maar daar is een reden voor...

Onder om het even welke andere omstandigheid, was ik beledigd geweest. Nu bood het mij de kans om over mijn zwangerschap te praten zonder dat ik het zelf ter sprake moest brengen. Heerlijk vond ik dat. Iedere dag kijk ik naar mezelf in profiel in de spiegel. Ik begrijp (nog) niet dat er sommige vrouwen die buik beu zijn. Ik vind het iets onwaarschijnlijk vrouwelijks hebben. Het is gewoon mooi. Nog even en ik koop zo’n belletje aan een halsketting. Ik geloof helemaal niet dat de baby dat kan horen maar het accentueert wel mijn buik.

Weetjes!

Een olifantenmoeder er 22 maanden over doet om haar jong op de wereld te zetten. Iets om over na te denken als u het soms wat lang duren vindt.

2 glazen alcohol per week volgens een recente studie heilzaam kan zijn voor uw baby. Kinderen van “zeer matige” drinkers hebben minder last van gedragsproblemen en hyperactiviteit. Meer dan 3 glazen per week, is echter schadelijk. (bron: University College, Londen)

Zwangere vrouwen in Vlaanderen gemiddeld 12 keer op consultatie gaan bij de gynaecoloog. Veel meer dan nodig is. Professor gynaecologie Temmerman berekende dat 8 tot 10 bezoeken een absoluut maximum is bij een normaal verloop.

Als een moeder calorie-arm leeft de kans op een meisje iets groter is. Omgekeerd verhoogt een calorie-rijk dieet de kans op een jongen. Vroeger ging men er van uit dat alleen de vader vat had op het geslacht.

In Vlaanderen slechts 1% van de zwangere vrouwen thuis bevalt. In Nederland is dat maar liefst 33%.

Dat verschil ook duidelijke invloed heeft op het aantal aanvragen voor een epidurale verdoving. In Vlaanderen vraagt 64% van de moeders om zo’n pijnstillende ruggenprik. De moeders bij onze noorderburen hebben daar slechts in 5,4% van de gevallen nood aan.

Maandstonden kleine letsels toebrengen aan de baarmoederwand. Die wordt op die manier maand na maand voorbereid op het grote letsel dat een zwangerschap inwendig veroorzaakt.

Ondertussen in de baarmoeder...

Week 13: Uw foetus is een fan van het vruchtwater en neemt regelmatig een slokje. Geen probleem, hij plast het even vlot weer uit. Om de twee uur wordt het geheel ververst. Kwestie van de boel een beetje proper te houden. De vingers beginnen nu stilaan nagels te krijgen en het hele lichaam raakt bedekt met een donslaagje. De groei is de jongste twee weken ‘beperkt’ gebleven tot 2 centimeter (van 6 naar 8 centimeter). Zijn gewicht is echter alweer verdrievoudigd tot 30 gram.

Week 14: Het pakketje is zowat compleet. De baby is af. Nu is het eigenlijk nog gewoon kwestie van aan te sterken. Het skelet te laten harden en het gewicht te laten toenemen. Binnen in de baarmoeder wordt er ernstig aan fitness gedaan. Nog enkele weken en u kan dat als moeder ook echt beginnen voelen.

Week 15: Zo’n 12 centimeter groot en 100 gram is uw nageslacht. Alle spieren zijn klaar voor gebruik. Ook die in het gezicht. Hierdoor worden de gelaatstrekken steeds duidelijker. Nu al begint hij/zij op papa of mama te lijken. De baby echt voelen, daarvoor is het nog een paar weekjes te vroeg, maar straks zal u echt niet meer kunnen verbergen dat u zwanger bent. Nog geen zwangerschapskledij gekocht? Nu is een goed moment om daar aan te beginnen denken.

Week 16: Na al die weken in het vruchtwater te hebben rondgehangen, begint de babyhuid zich hiertegen te beschermen. De talgkliertjes produceren een laag huidssmeer die in de donshaartjes blijft hangen. De ogen van uw baby zijn ondertussen goed genoeg ontwikkeld om licht en donker te onderscheiden. Het is een eerste stap in de lange weg naar contact met de buitenwereld.

Week 17: Uw kind is nu zo groot als een tandenborstel (15 centimeter) en weegt om en bij de 150 gram. Vanaf nu zal hij/zij daar 2 centimeter per week bijdoen. Sinds het begin van de zwangerschap bent u 3 tot 5 kilo aangekomen. Is het wat meer? Trek het u niet aan. Dit is alleen maar een gemiddelde. Er zijn geen onwrikbare regels voor een zwangerschap. Moeders die al eerder zwanger geweest zijn, kunnen de eerste “schoppen” al wat voelen. Voor vrouwen die voor het eerst zwanger zijn, lijkt het alsof ze last hebben van overdreven darmactiviteit.